01 november 2021

POST CRAIOVA: DE KRACHT VAN PERSOONLIJKE ONTMOETINGEN

Ik kan met nog goed herinneren hoe het er vijftien jaar geleden aan toe ging. We waren net begonnen met ons delivery center in Roemenië, en moesten het doen met een telefoonlijn om data door te sturen en te ontvangen. We waren al enorm blij als we toen 40 kilobyte per seconde haalden. Het uploaden van software duurde soms uren, maar dat vonden we helemaal niet erg. Je overlegde via e-mail en telefoon – van videoverbinding was natuurlijk nog geen sprake. Toch werkte het.

Toen ik in die tijd over de vloer kwam bij bedrijven om het over outsourcing te hebben, moest ik met grote overtuigingskracht praten om de voordelen daarvan uit te leggen. Zeker omdat het over een relatief onbekend land ging als Roemenië, was het allemaal ver van hun bed. Geleidelijk is dat veranderd en zagen steeds meer organisaties de meerwaarde ervan in. Door corona is het echt in een stroomversnelling gekomen. Afstand is onbelangrijk geworden – of je nou vanuit Amsterdam remote samenwerkt met een team in Zwolle of Craiova, maakt niet meer uit.

Bedrijven hebben nu meer ervaring gekregen met werken op afstand, waardoor de prikkel om verder te digitaliseren is toegenomen. Een versterkend effect is het groeiende tekort op de arbeidsmarkt. Ik ken geen software-organisatie die geen tekort heeft aan goed IT-personeel.

Iedereen heeft moeite om de mensen met de juiste skillset aan te nemen en te behouden. Dan kun je niet meer om nearshoring heen. De knowledge base die we met meer dan 400 actieve softwareontwikkelaars hebben is zoveel groter dan die van de gemiddelde interne IT-afdeling.

Als ik nu bij bedrijven langs ga om te vertellen over NetRom, leg ik vooral uit dat ons idee van nearshoring anders is dan ze in hun hoofd hebben. Veel organisaties die software outsourcing aanbieden, zijn eigenlijk verkapte detacheerders. Een ontwikkelaar wordt toegewezen aan de klant en gaat daar aan de slag. Of er wordt een mengelmoes van mensen in een team gepropt dat op afstand wordt bestuurd door een klant. Daar houden wij niet van: wij zetten dedicated teams die specifiek zijn samengesteld voor wat een organisatie nodig heeft qua software en skills. Met een eigen projectmanager. Wij blijven verantwoordelijk voor het proces en de resultaten – gaat er iets mis? Trek vooral aan de bel, dan lossen we het op.

Als je met mensen in hetzelfde gebouw werkt, blijft een deel van het overleg vaak informeel. Je praat even bij naast het koffiezetapparaat, roept wat tijdens een meeting of gaat even bij iemand langs voor een vraag, maar maakt er geen notitie van. Ik merkte dat dat voor veel organisaties tijdens corona een struikelblok was; digitaal samenwerken vraagt wel om wat meer nauwkeurigheid. Voor ons team in Craiova is werken op afstand altijd de standaard geweest; ik merk daarom dat ze een voorsprong hebben op dat gebied. Er wordt meer nagedacht over het registreren en stroomlijnen van de communicatie, de procesinrichting is formeler, en zaken worden duidelijker op papier gezet. Denk dan aan een definition of done, een richting die wordt ingeslagen, wie wat doet. Dat zorgt voor weinig misverstanden en veel meer overzicht.

Vroeger stuurden we vaak mensen vanuit Roemenië naar Nederland, nu draaien we dat om: het is goed als een klant een of twee keer per jaar naar Craiova reist om met het team te overleggen. Om samen de roadmap te bekijken, van de details tot het grotere plaatje. Nu die bezoeken weer mogelijk worden, merk ik wat een feest van herkenning het is om samen in een zaal te zitten om te praten. Dat is en blijft effectiever, efficiënter én productiever dan een gesprek via Teams of Zoom. Ik merk dat klanten heel enthousiast worden om zich een dag of twee te laten onderdompelen in hun softwareprojecten. Hoe klein de wereld ook is geworden, blijf ik daarom geloven in de kracht van persoonlijke ontmoetingen.